Çocukların eve kapanması ile berber; enerjilerini atamadıkları, bütün gün evde yapacak bir şey bulamadıkları, beslenmemizin tümüyle yapaylaştığı ve teknolojinin hayatı olumsuz etkilediği gibi bazı sonuçlar yüzünden yaşam kalitemiz düştü.

Bazı çocuklar için durum biyolojisi ve kimyası ile gerçekten “Hiperaktivite” iken, bazıları sadece enerjilerini atamadığı için aileler tarafından “Hiperaktif” ilan edildi. Oysa onlar sadece pasif ev çocuklarıydı.

Okullar açılıyor. Büyük şehirlerin ev çocukları için evde ya da alışveriş merkezlerinde geçecek zorlu bir kış geliyor. Okul zamanı akademik kurslar (İngilizce, matematik vs…) kapıda. Dershanelerin akıbetini bilmiyorum ama muhtemelen benzerleri başka bir yüzle sahnede olacaktır.

Çözüm?

Çocuklar için güvenli bir kış bahçesi, park ya da oyun gurubu mu bulursunuz, bahçeli bir ev ya da site midir seçeneğiniz yoksa spor okullarında bir spor branşı ile en azından hafta sonları hareket etmesini sağlarsınız bilemiyorum…

Hiperaktivite, obezite, erken ergenlik, teknoloji k hastalıklar kapıda. Şimdi anne babalar olarak çözüm size kalıyor. Çocukların hareket etmesi gerekiyor. Sizin çözümünüzü siz bulacaksınız ama çocukları eve hapsetmeyeceksiniz.

Ya montunu giydirip, hastalanacak korkusu olmadan her gün parka götüreceksiniz, ya da bir spor merkezine.

“Sürekli hasta oluyor, ilaçla büyüyor, hep alerjik hep mızmız” demek yerine, oyun oynamalarını, enerjilerini doğru şekilde boşaltmalarını sağlamak, spor yapmalarını ve sağlıklı büyümelerini izlemek, ilaca ve hastaneye ayrılacak bütçeyle çocuklar için daha eğlenecekleri seçenekler oluşturmak sizce de daha mantıklı değil mi?

“Hiperaktif“ tanısı konmamış çocukları etiketlemeyin. Tanı konmadan, “sadece biraz hareketli“ de demeyin.  Bırakın sadece çocuk gibi çocuk olsunlar…

Bunu çocuklarınıza da kendinizi de yapmayın.

Hafta sonu tatildir. Cumartesi sabahtan spor okulu, öğleden sonra İngilizce, Pazar günü sabahtan resim dersi, öğleden sonra bale…

Yok artık!

Balerin kız

Sporda “Sür antrene” olmak diye bir şey vardır. Fiziksel ve psikolojik olarak içinde bulunulan en kötü durumdur. Bu tempoda size sadece bunu sağlar.

Şimdi; bir yol haritası belirleyin, çocuğunuzla konuşup “Hangi spor branşı, hangi enstrüman, hangi etkinlik?” kısmına karar verin.

Deneme derslerine gidin. Bütün kurslar bunu sağlar. Sonuçta birçok çocuk için bu etkinlikler çok yeni, ne olduğunu bilmiyorlar. Deneme dersi isteyin, Eylülde yol haritanızı belirleyin.

Kendinize çocuğunuzla geçirecek zaman ayırın. Tribünde beklerken değil, sahiden etkin zaman!

Çocuğunuzun severek yapacağı etkinlikler seçin. Metazori değil.

En azından yarım sömestre devam eden bir etkinlik seçin. Biraz ondan biraz ondan mix bir şeyler değil. Bu tip etkinlikler çocuklarda disipline de katkı sağlar. Biraz ondan biraz ondandan kaçının. İstikrarlı olun.

Çocuğunuza seçtiği şeyden emin olmasını söyleyin, “Beğenmedim başka bir şey yapalım” gibi tutumlara haklı bir gerekçe olmadan izin vermeyin. Ayran gönüllü olmasın, başladığı işi bitirmesini bilsin.

“Yaz bitti, tatil bitti. Artık çalışma ve düzenli olma zamanı geldi” kısmını anlasın. Yoksa tatil uzun bir yıl devam edebilir.

6-12 yaş aralığında ki çocuklarda iki etkinlik planlanıyorsa en azından biri spor olsun. Bu yaşta yapılan sporun gelecekte ki hayatlarına ve sağlıklarına katkısı çok büyük. Bunu onlardan esirgemeyin.

Takviye ders saatlerini planlarken çocuğun dinlenme zamanlarını işgal etmemeye dikkat edin. Okul çıkışları pekiştirmesinde çok daha etkili olacaktır.

Kararınız ne olursa olsun, önceliğiniz onun seveceği etkinlikler olsun.

Mutlu ve başarılı bir sezon tüm “Hayat Antrenörlerinin” ve onların miniklerinin olsun…

Çocuklar okula başlarken tüm anneler eğitimci, spora başlarken hep beraber antrenör, resim yapsa, ressam, piyano çalsa piyanist olasımız var.

Hayat Antrenörleri’nin bu potansiyeli, deneyimlerinden çok merak, korku ve ilgilerinden kaynaklansa da, diğer yandan çocuğa yansımalar pekte hayırlı değil maalesef.

Okula başlayan çocuktan çok öğrenci, yüzmeye başlayan çocuktan çok yüzücü oluveriyor, onları eleştiriyor, beceriksizlikle suçluyor ya da “ Ben sana böyle mi öğrettim?” , “Aaa bildiğini de unuttu” tepkileri ile çocuğun ilk deneyimlerini kendinizce aklıyorsunuz.

Eğitim, birebir öğrenen ve öğreten arasında gelişmelidir.

Dışarıdan izlendiği ve eleştirildiği ortamlarda çocuklar da öğretmenler de doğal süreçleri yaşamakta sıkıntı yaşar.

İster anaokulu, ister yaz kampı, isterse kısa bir kurs programı olsun, çocukların hata yaparken ve öğrenirken süreçleri doğru yaşamaya hakkı vardır.

İzlemeyin, eleştirmeyin ve lütfen derslere müdahil olmayın.

Guruptaki öğrenci sayıları, öğretmenlerin ders düzeni, işleyişi, hangi öğrenciye kaç defa söz verdiğine kadar müdahil olunan istila başlıkları biliyoruz.

Öğretmenlerin branşları, programların içerikleri ne olursa olsun, kontrol düzenli olarak öğretmenin elinde olduğundan izleyenin anlamadığı noktalar olacaktır.

Yüzme eğitimindeki nargile çalışmalarında çocuğun boğulmadığını, gitarın akort edilirken çıkardığı seslerin çalışma olmadığını, karakalem konusunun malzeme eksikliğinden yapılmadığını, İngilizce müzik dinlemenin kulak alışkanlığı yaptığını öğretmenler bilir, ama velilerin çoğu maalesef sadece sorgularlar.Özetle; bırakın kendi hatalarını yapsınlar, düşsünler kalksınlar, yaptıkları resim “Arcimboldo nun “ meyveli sebzeli adamlarına benzesin, çaldığı şarkılar daha dün annelerinin kollarında olduklarını anımsatsın size ve aldıkları yola bir bakın.

Öğretmenleri rahat bırakın, bırakın ki işlerini yapabilsinler. Çocuklarınıza ayırmaları gereken zamanı ve ilgiyi size ayırmak zorunda kalmasınlar.

Ve kabul edin, büyüyorlar… Evden ayrılma zamanı gelene kadar eğitim ile zaten vaktin büyük bir kısmı dışarıda geçecek ve o gün geldiğinde gitmiş olacaklar. Kendi komik anılarını da alıp kendi komik hikayelerini yaşayacaklar. O güne kadar keyfini çıkarın büyümelerinin. Ama siz de kendinize izin verin. Rahatlayın ve bırakın. Büyüyorlar ve artık kendi başlarına tüm sorunları halletmeyi öğrenmeliler. Biz onları hayatları boyunca koruyamaz ve kollayamayız, sorunlarını çözemeyiz. İzin verin büyüsünler…

Funda Öztürk Alban
Facebook/hayatantrenorlerine
İnstagram/@hayatantrenorlerine

“Kaygı Sendromu” uzmanlarında son zamanlarda sıkça değindiği korkular yüzünden, temkinli yaklaşımın bir üst boyutu. Yani; karanlık yüzünden tuvalete gitmemeye, düşerim diye balkona çıkmamaya, “ya yanlış yaparsam “diye beceriyi denemeye korkan çocukları açıklıyor. Büyük babayla yarışıp hep yenen çocuk, babaanneyle pasta yapıp en çok kendi pastası beğenilen çocuk, hayatın gerçekleri karşısında maalesef savunmasız kalıyor. Korku öğrenilmiş bir duygudur. Aman çocuğa bir şey olacak kaygılı büyüklerimiz ise bir yandan haklılar, diğer yandan da çaresiz. Küçük kızım 4 yaşındayken 2. Kattan düştüğünde( şükür ki bir şey olmadı) kendimi suçladım. Anne babama bu korkuyu yaşattığım için…Bir daha düşünün ve onları bunun için suçlamayın lütfen.

“Çok sevilen torun sendromu” ise bu arada bunu ben uydurdum. Şu aralar hani etrafta gördüğümüz sınırlarını bilmeyen özgür ruhlar var ya işte onların yaratıcısı olan sendrom. Lider olmazsa, yenilirse, biri “ama sen yapamadın bak böyle yapıcan “ derse kopan çocuklar. Çünkü onlar hep, “ ooo sen mükemmelsin beni bile geçtin” sonucuna bağlanan oyunlar oynuyorlar. Kurallı hiçbir şeyi kabul etmiyor ve işine gelmez ise vazgeçiyorlar. Akademik eğitim dışında(tabi ikna edilmişse) tüm eğitimlere kapalılar. Eğer geçmiş deneyimlerden hareketle çocuğun ve ailenin paylaşımlarının bu yolda olduğunu gözlemlediyseniz DİKKAT! Bir daha düşünün. Tabi bütçe yetmiyor, konseptler çok pahalı diyorsanız, emin olun uzman yardımı almanız gerektiğinde ki seanslardan daha ucuza gelecek… Bakıcı teyzelerin “aman allahımmmm” ı da var, “ Muhteşem ve mucizeleri de onlara haksızlık etmeyelim. Beklentilere göre değişir. Gelelim” çocuklar yaz okullarında ne yapar? “konusuna. Bir kere önce lütfen kabul edin “TATİL YAPAR VE EĞLENİRLER” Zaten 3-4 haftalık süreçlerden bahsediyoruz, ne piyanist olurlar, ne de yüzücü, ne ressam olabilirler, ne de bilim insanı.

“Eğitim eğitim” diye spor kampı ya da sanat kampı havasında dahiler yetiştirdiğini öne süren kurumları lütfen bir kez daha düşünün. Çünkü çocukların 3 gün sonra “gitmek istemiyorum” diye isyan bayrağını çekme olasılıkları var. Sevecekleri ve mutlu bir şekilde gidecekleri programları seçin. Seçin ki ödediğiniz paralar yanmasın. Spor eğitimi yaş gruplarına göre değişen sürelerde efektif dönüş sağlar. Bunu da en iyi birlikteyken paylaştığınız zamanda anlarsınız. Duymuşsunuzdur. “Bizim ki bir hafta kursa gitti hemen yüzdü, DAHİ” Hayır hem yetenekli, hem de zaten hazırmış, yüzmüş. Yüzme eğitimi kısa soluklu bir süreç değildir. Yüzme, Tenis ve Basketbol da en az 4 haftalık süreçlerde fark gözlemleriz. Çocuğun yaşı ve becereileri zamanı değiştirir. Ama siz siz olun, ne “Muhteşemsinnn”, ne de “Beceriksizsinnn” şeklinde ki değerlendirmelere girmeyin. Çünkü onlar önce tatil sonra eğlence için bu kamplara gidecekler, öğrendikleri de karları olacak.

İlk antrenörlerimiz anne babalarımızdır. Onlarla beraber başlar hayat hikâyemiz. Her ömür için başka bir hikâye…

Kendi antrenörlerimizden öğrendiğimiz, yürümek, koşmak, konuşmak, yemek, içmek ve sevmek de dahil bir çok şeyi öğrenirken önce içgüdülerimiz sonra da deneyimlerimiz ile yola çıkarız.

Her hayatın içinde; koşarken, hoplayıp zıplarken “Spor”, şarkı söylerken, resim yaparken “Sanat”, kuşları böcekleri izlerken, çim kafa da ot büyütürken “Bilim” vardır. Sevmek ve yaşamak, nefes almak ama hayal kurabilmek vardır.

Hayat Antrenörleri köşesinde de, işte bu yolda paylaşımlar, bilimsel yaklaşımlar, anneannelerden öğrenilenler, internette yazılanlar yer alacak, görüşlerinize ve beğenilerinize sunulacak, görücüye çıkacaklar.

Şimdi ki ebeveynlerin işi zor! Bir tarafta teknoloji, diğer tarafta zararları, bir yan da doğal olmayan beslenme, obezite ve hastalıklar, öte yandan 3 yaş modası dahil moda trentleri…

Bazen “Eyyy modern anne ruhuuu, çık içimdennnn” diye bağıran (ama içinden) eski annelerin sırları için ölen genç annelerin çığlıklarını duyar gibi oluyorum.

Durun! İç sesinizi dinleyin ve eğer duyabiliyorsanız ona güvenin…

Bir çocuk; önce sevgi, sonra spor, sanat, bilim, edebiyat, sağlık, genel kültür ve sosyal yaşam bakımından yaşına uygun olarak eğitilip, yaşamından mutluluk duyarak büyümelidir.

Çocuğunuz; olmayan tablet bilgisayarı yerine bisiklete binip, bilgisayar oyunları yerine paten kaydığı, bir saksı içine çiçek ekip, ellerini boyalara buladığı, mutfakta kurabiye yaptığı, ip atladığı, salıncakta sallandığı, duş alırken şarkı söylemeyi sevdiği gün, her şey yolunda demektir.

Yumurta yediği, tarçınlı havuçlu kek istediği, “Temel Reis Ispanağı” dediği gün şanslısınız demektir.

Günaydın, iyi geceler ya da özür dilerim dediği, teşekkür edip kendini ifade ettiği gün ise ona güvenebileceğiniz günler gelmiş demektir.

Pozitif bakın, pozitif olun. Bardağın dolu yanına bakmaya çalışan gözlerden zarar gelmez.

Dünya hayal edebilen insanların eseridir.

İşe hep hareket katarak başlayın.

Kendiniz için de, çocuklarınız için de hareket ve enerjinin olduğu yerde mutlulukta sizi takip edecektir.

Çocuklar bu yaz spor yapsın diyorsanız:

• 3-6 yaş aralığında ise yüzme ya da genel jimnastik, kızlar için ritmik jimnastik,
• 6-9 yaş aralığında ise basketbol, futbol, tenis, okçuluk yeni başlayacaklar için seçenek olabilir.
• Hepsini tanısın, tüm branşlarla tanışsın derseniz “Yaz Spor Okulları” en güzel çare. Yeter ki onun mutlu olacağı bir şeyleri aramasını ve merak etmesini sağlayın.

Sahil de yarım saatlik bir yürüyüş, çocuk parkında ki trambolinlerde 20 dakika, havuzda 15 dakika balık olmanın faydaları paha biçilmez…

“Mutluluk” önce hormonlarda başlar, adı da “Endorfindir”.

Hem sizin, hem de çocuklarınız için, bol bol endorfin sağlayacak birçok hikâye de, bir daha ki sayıda yine bu köşe de, “tüm olimpik çocuk büyüten milli takım antrenörleri babalar ve annelerle” tekrar görüşebilmek dileği ile…

Funda Öztürk Alban

Facebook/hayatantrenörlerine
İnstagram/hayatantrenörlerine