Çocuklar okula başlarken tüm anneler eğitimci, spora başlarken hep beraber antrenör, resim yapsa, ressam, piyano çalsa piyanist olasımız var.

Hayat Antrenörleri’nin bu potansiyeli, deneyimlerinden çok merak, korku ve ilgilerinden kaynaklansa da, diğer yandan çocuğa yansımalar pekte hayırlı değil maalesef.

Okula başlayan çocuktan çok öğrenci, yüzmeye başlayan çocuktan çok yüzücü oluveriyor, onları eleştiriyor, beceriksizlikle suçluyor ya da “ Ben sana böyle mi öğrettim?” , “Aaa bildiğini de unuttu” tepkileri ile çocuğun ilk deneyimlerini kendinizce aklıyorsunuz.

Eğitim, birebir öğrenen ve öğreten arasında gelişmelidir.

Dışarıdan izlendiği ve eleştirildiği ortamlarda çocuklar da öğretmenler de doğal süreçleri yaşamakta sıkıntı yaşar.

İster anaokulu, ister yaz kampı, isterse kısa bir kurs programı olsun, çocukların hata yaparken ve öğrenirken süreçleri doğru yaşamaya hakkı vardır.

İzlemeyin, eleştirmeyin ve lütfen derslere müdahil olmayın.

Guruptaki öğrenci sayıları, öğretmenlerin ders düzeni, işleyişi, hangi öğrenciye kaç defa söz verdiğine kadar müdahil olunan istila başlıkları biliyoruz.

Öğretmenlerin branşları, programların içerikleri ne olursa olsun, kontrol düzenli olarak öğretmenin elinde olduğundan izleyenin anlamadığı noktalar olacaktır.

Yüzme eğitimindeki nargile çalışmalarında çocuğun boğulmadığını, gitarın akort edilirken çıkardığı seslerin çalışma olmadığını, karakalem konusunun malzeme eksikliğinden yapılmadığını, İngilizce müzik dinlemenin kulak alışkanlığı yaptığını öğretmenler bilir, ama velilerin çoğu maalesef sadece sorgularlar.Özetle; bırakın kendi hatalarını yapsınlar, düşsünler kalksınlar, yaptıkları resim “Arcimboldo nun “ meyveli sebzeli adamlarına benzesin, çaldığı şarkılar daha dün annelerinin kollarında olduklarını anımsatsın size ve aldıkları yola bir bakın.

Öğretmenleri rahat bırakın, bırakın ki işlerini yapabilsinler. Çocuklarınıza ayırmaları gereken zamanı ve ilgiyi size ayırmak zorunda kalmasınlar.

Ve kabul edin, büyüyorlar… Evden ayrılma zamanı gelene kadar eğitim ile zaten vaktin büyük bir kısmı dışarıda geçecek ve o gün geldiğinde gitmiş olacaklar. Kendi komik anılarını da alıp kendi komik hikayelerini yaşayacaklar. O güne kadar keyfini çıkarın büyümelerinin. Ama siz de kendinize izin verin. Rahatlayın ve bırakın. Büyüyorlar ve artık kendi başlarına tüm sorunları halletmeyi öğrenmeliler. Biz onları hayatları boyunca koruyamaz ve kollayamayız, sorunlarını çözemeyiz. İzin verin büyüsünler…

Funda Öztürk Alban
Facebook/hayatantrenorlerine
İnstagram/@hayatantrenorlerine

“Kaygı Sendromu” uzmanlarında son zamanlarda sıkça değindiği korkular yüzünden, temkinli yaklaşımın bir üst boyutu. Yani; karanlık yüzünden tuvalete gitmemeye, düşerim diye balkona çıkmamaya, “ya yanlış yaparsam “diye beceriyi denemeye korkan çocukları açıklıyor. Büyük babayla yarışıp hep yenen çocuk, babaanneyle pasta yapıp en çok kendi pastası beğenilen çocuk, hayatın gerçekleri karşısında maalesef savunmasız kalıyor. Korku öğrenilmiş bir duygudur. Aman çocuğa bir şey olacak kaygılı büyüklerimiz ise bir yandan haklılar, diğer yandan da çaresiz. Küçük kızım 4 yaşındayken 2. Kattan düştüğünde( şükür ki bir şey olmadı) kendimi suçladım. Anne babama bu korkuyu yaşattığım için…Bir daha düşünün ve onları bunun için suçlamayın lütfen.

“Çok sevilen torun sendromu” ise bu arada bunu ben uydurdum. Şu aralar hani etrafta gördüğümüz sınırlarını bilmeyen özgür ruhlar var ya işte onların yaratıcısı olan sendrom. Lider olmazsa, yenilirse, biri “ama sen yapamadın bak böyle yapıcan “ derse kopan çocuklar. Çünkü onlar hep, “ ooo sen mükemmelsin beni bile geçtin” sonucuna bağlanan oyunlar oynuyorlar. Kurallı hiçbir şeyi kabul etmiyor ve işine gelmez ise vazgeçiyorlar. Akademik eğitim dışında(tabi ikna edilmişse) tüm eğitimlere kapalılar. Eğer geçmiş deneyimlerden hareketle çocuğun ve ailenin paylaşımlarının bu yolda olduğunu gözlemlediyseniz DİKKAT! Bir daha düşünün. Tabi bütçe yetmiyor, konseptler çok pahalı diyorsanız, emin olun uzman yardımı almanız gerektiğinde ki seanslardan daha ucuza gelecek… Bakıcı teyzelerin “aman allahımmmm” ı da var, “ Muhteşem ve mucizeleri de onlara haksızlık etmeyelim. Beklentilere göre değişir. Gelelim” çocuklar yaz okullarında ne yapar? “konusuna. Bir kere önce lütfen kabul edin “TATİL YAPAR VE EĞLENİRLER” Zaten 3-4 haftalık süreçlerden bahsediyoruz, ne piyanist olurlar, ne de yüzücü, ne ressam olabilirler, ne de bilim insanı.

“Eğitim eğitim” diye spor kampı ya da sanat kampı havasında dahiler yetiştirdiğini öne süren kurumları lütfen bir kez daha düşünün. Çünkü çocukların 3 gün sonra “gitmek istemiyorum” diye isyan bayrağını çekme olasılıkları var. Sevecekleri ve mutlu bir şekilde gidecekleri programları seçin. Seçin ki ödediğiniz paralar yanmasın. Spor eğitimi yaş gruplarına göre değişen sürelerde efektif dönüş sağlar. Bunu da en iyi birlikteyken paylaştığınız zamanda anlarsınız. Duymuşsunuzdur. “Bizim ki bir hafta kursa gitti hemen yüzdü, DAHİ” Hayır hem yetenekli, hem de zaten hazırmış, yüzmüş. Yüzme eğitimi kısa soluklu bir süreç değildir. Yüzme, Tenis ve Basketbol da en az 4 haftalık süreçlerde fark gözlemleriz. Çocuğun yaşı ve becereileri zamanı değiştirir. Ama siz siz olun, ne “Muhteşemsinnn”, ne de “Beceriksizsinnn” şeklinde ki değerlendirmelere girmeyin. Çünkü onlar önce tatil sonra eğlence için bu kamplara gidecekler, öğrendikleri de karları olacak.