Önceden erkekler oğul, ağabey, koca iken, minik bir insanın hayatlarına katılmasıyla yeni bir isim alırlar: “Baba” Bir bebeğin oluşması için ne kadar önemli ise yetişmesi için de önemlidir bu kişi. Hem bebeğin doğumuyla sadece anneyi rahatlatan görev paylaşımı yapan ona destek olan kişi olarak değil; sağlıklı bireyler yetişmesi için de gereklidir BABA.

Yapılan araştırmalara göre, henüz anne karnındayken 28. hafta civarı babasının sesini ayırt etmeye başlayan bebek; dünyaya gelmesiyle de babasının dokunuşu ile tanışıyor. Kucak ihtiyacı, gaz için rahatlatan kişi ve anne emziremiyorsa biberonla besleyen kişi olarak da çocuğun ihtiyaçlarını gideren kişi olur. Ama sadece o kadar değil; güvenli bağlanarak güven ve sonrasında özgüven gibi sağlıklı kişilik yapısını oluşturmasına destek verdiği de bilinirken araştırmalar şimdi de baba çocuk ilişkisinin bebeğin zeka gelişimini de olumlu yönde etkilediğini ortaya çıkardı.

Güvenli bağlanma baba ile daha da sağlam olur
Bebek, ihtiyacını zamanında karşılayan onu anlayan ve dolayısı ile varlığı ile huzur veren kişiye karşı bağ oluşturur ve ona güvenir. Bu kişi ebeveyn olabileceği gibi çocuğa bakım veren tüm yetişkinleri de kapsayabilir. Güvenli bağlanmanın sadece tek kişiye karşı oluşması, o kişiye karşı bebeği bağımlı kılar. O ebeveynde de “ben olmasam çocuğa kimse benim gibi bakamaz” algısı gelişir. İki taraflı birbirine bağlanma gelişir aslında. Anne emziriyorsa bebeğin besin ihtiyacı tamamen anne tarafından karşılanıyorsa, bebek bakımı ve rahatlatması konusunda bebek doğar doğmaz mutlaka babanın desteği de alınmalı. Olaya baba da dahil edilmelidir.

Bebeklerde tercih başlıyor
Anne ve babanın bebeğin sorumluluğunu almaya başladığı doğum ile birlikte
her iki ebeveynin onu tutuşu , besleme şekli, sesi…vb bebeğin her iki ebeveynin farklı özelliklere sahip olduğunu erken dönemde fark etmesini sağlayacaktır.

Çocuğun 6. ay civarında bilişsel gelişimin bir aşaması olan tercih etmeye başlamasıyla karnı acıktığında annesini, oyun ihtiyacında babasını… gibi ihtiyaçlarını karşılayan ebeveynlerini gördüğünde hareketlenmesine göre anlaşılabilecektir.

İmperial Collage tarafından yapılan bir araştırmada da 3 aydan küçük bebeklerin babanın onunla sakince ve ne kadar süre ile ilgilenmesinin bebeğin bilişsel yeteneklerini etkilediğini ortaya koymuştur.

2002’de, Kanada Guelph Üniversitesi’nde bebekleri olan babalarla yapılan bir araştırmanın sonuçları bu günlerde kendisini göstermiş; babaları ile zaman geçiren bebeklerin okuduğu okullar ve başarı düzeyleri incelenmiş ve eğitim alanındaki başarısını artırdığını tespit etmiştir.

Babaları ile zaman geçiren bebeklerin okuduğu okullar ve başarı düzeyleri incelenmiş ve eğitim alanındaki başarısını arttırdığı tespit edilmiş. 

Günümüz yetişkinlerinin Küçüklüğünde anne ve babasıyla ayrı ayrı oyun zamanı geçirdiğini hatırlayan yok denecek kadar azdır. Oysa yeni nesil ebeveynlerde annenin çalışma hayatına atılması, tek çocuklu ailelerin artması, artık çekirdek aile sistemin görülmesi, apartman çocukluğunun artması  gibi sebeplerle çocuğun oyun ihtiyacını ebeveynleri gidermekte. Artık oyun ihtiyacı çocuk için “temel ihtiyaç” olarak sayılabilmektedir çünkü.

Oldum olası ağır abi, zor adam tiplemelerini sevmem. İnsan, insandır. Hayat herkese eşit davranır. Cinsiyet ayrımcılığı, kültürel dayatmalar, bölgesel roller falan bana çok sıkıcı gelir. Kadın erkek beraber olunmayan topluluklara en çok iki saat dayanabilirim. Bence, kadın ve erkek birbirini tamamlar. Arada erkek erkeğe bir yemek, bir kahve çok güzel gelir, tamam, ama fazla uzatmamak ve çok sık olmamak kaydıyla.

Geçen anneler gününde mesajlar uçuştu yine. En güzeli, babaları da kapsayandı. Hatırlarsınız: “Doğurmuş, doğurmamış. Doğurduğunu bağrına basmış, doğurduğunu bağrına bile basamamış, doğurmadığını bile bağrına basmış. Kendi anne, vicdanı anne, bütün kocaman yürekli kadınlara… Ve bir evlada anne gibi şefkatle sarılabilen adamlara selam olsun. Anneler günü kutlu olsun!”

Şimdi babalar günü zamanı…
Şu hayatımda ne “baba” anneler tanıdım ben. Ciğeri beş para etmez sözde babalar; içki, kumar, başka kadınların peşinde, uzaklarda bir yerdeler. Anneler, evin direği, neşesi, çalışanı, aşçısı, hizmetlisi, hemşiresi, terzisi, tamircisi, özel öğretmeni, velisi, para kazananı, yürek ısıtanı; kısacası hem annesi, hem babası…

Sonra ne babalar gördüm, anlatamam. Bir tanesi, benim çok sevdiğim bir akrabam. Bir Alman kızla evliydi. Büyük aşk. Çocukları iki yaşındayken, Alman yenge “kusura bakma, ben başka bir hayat istiyorum. Gidebilir miyim izin verirsen” dedi. Gidene dur denmez. Akrabam yüreğine taş bastı, karısıyla hemen boşandılar. Onu havaalanından öperek, sarılarak yolcu etti. O gün bugün, müthiş bir anne, harika bir baba. Oğlunu öpe koklaya yetiştirdi. Mutfaklarındaki düzen, dolaplarındaki tertip, evin temizliği, bütün aileyi yıllar yılı dumura uğrattı…

Hayatına sayısız kız arkadaş girdi, ama öncelik hep oğlunundu. Üniversite, master, askerlik bitti, iş hayatına girdi, kendi evine çıktı, ilk aşkın rüzgarıyla oradan oraya savruldu oğlan. Baba ancak kız arkadaşıyla yaşamaya başladı. Neredeyse 65 yaşında, gerçi hala genç ve yakışıklı duruyor, ancak hayalini kurduğu Marmaris hayatına, küçük teknesine, denizine kavuştu. Oğlu geçen ay evlendi. Almanya’dan sözde annesi de gelmişti. Ama düğünde hüngür hüngür ağlayan tek kişi, babaydı.

Babalar, içinizdeki şefkat, sevgi, yumuşaklık gözlerinize, dilinize yansısın. Devir “pathos” devri. Bu ne demek derseniz, google’a sorun. Kıssadan hisse, hem anne, hem baba olun.

Babalar gününüz kutlu, mutlu, neşeli olsun!

17 yaşında ikiz kızlarınız ve 5 yaşında oğlunuz var. 17 yıl önce kızlarınız doğduğunda 5 yıl önce oğlunuz doğduğundaki hisleriniz nelerdi?
17 sene uzun bir zaman, hele de çocuklar ikiz olunca benim için gerçekten farklı bir duyguydu bir anda iki çocuk sahibi olmak ama güzel bir duyguydu. Kızların doğumu şanssız bir döneme denk geldi çünkü ben o dönemde Amerika’da antrenörlük yapıyordum. 1 yıllığına gittiğim döneme doğum denk geldi. Doğum zamanında 2 hafta izin aldım, kızlar doğduktan sonra sadece 1 hafta yanlarında kalabildim. Kızların ilk 6 aylarını yani bebekliklerini yaşayamadım. Ama Sarp’ın doğumunda durum farklı oldu. Bebekliğinden itibaren her anını biliyorum. Tabii ki babalık güzel bir duygu. Aslında ne söyleyeyim bilemiyorum sanırım bu kadar (gülüyor).