Oldum olası ağır abi, zor adam tiplemelerini sevmem. İnsan, insandır. Hayat herkese eşit davranır. Cinsiyet ayrımcılığı, kültürel dayatmalar, bölgesel roller falan bana çok sıkıcı gelir. Kadın erkek beraber olunmayan topluluklara en çok iki saat dayanabilirim. Bence, kadın ve erkek birbirini tamamlar. Arada erkek erkeğe bir yemek, bir kahve çok güzel gelir, tamam, ama fazla uzatmamak ve çok sık olmamak kaydıyla.

Geçen anneler gününde mesajlar uçuştu yine. En güzeli, babaları da kapsayandı. Hatırlarsınız: “Doğurmuş, doğurmamış. Doğurduğunu bağrına basmış, doğurduğunu bağrına bile basamamış, doğurmadığını bile bağrına basmış. Kendi anne, vicdanı anne, bütün kocaman yürekli kadınlara… Ve bir evlada anne gibi şefkatle sarılabilen adamlara selam olsun. Anneler günü kutlu olsun!”

Şimdi babalar günü zamanı…
Şu hayatımda ne “baba” anneler tanıdım ben. Ciğeri beş para etmez sözde babalar; içki, kumar, başka kadınların peşinde, uzaklarda bir yerdeler. Anneler, evin direği, neşesi, çalışanı, aşçısı, hizmetlisi, hemşiresi, terzisi, tamircisi, özel öğretmeni, velisi, para kazananı, yürek ısıtanı; kısacası hem annesi, hem babası…

Sonra ne babalar gördüm, anlatamam. Bir tanesi, benim çok sevdiğim bir akrabam. Bir Alman kızla evliydi. Büyük aşk. Çocukları iki yaşındayken, Alman yenge “kusura bakma, ben başka bir hayat istiyorum. Gidebilir miyim izin verirsen” dedi. Gidene dur denmez. Akrabam yüreğine taş bastı, karısıyla hemen boşandılar. Onu havaalanından öperek, sarılarak yolcu etti. O gün bugün, müthiş bir anne, harika bir baba. Oğlunu öpe koklaya yetiştirdi. Mutfaklarındaki düzen, dolaplarındaki tertip, evin temizliği, bütün aileyi yıllar yılı dumura uğrattı…

Hayatına sayısız kız arkadaş girdi, ama öncelik hep oğlunundu. Üniversite, master, askerlik bitti, iş hayatına girdi, kendi evine çıktı, ilk aşkın rüzgarıyla oradan oraya savruldu oğlan. Baba ancak kız arkadaşıyla yaşamaya başladı. Neredeyse 65 yaşında, gerçi hala genç ve yakışıklı duruyor, ancak hayalini kurduğu Marmaris hayatına, küçük teknesine, denizine kavuştu. Oğlu geçen ay evlendi. Almanya’dan sözde annesi de gelmişti. Ama düğünde hüngür hüngür ağlayan tek kişi, babaydı.

Babalar, içinizdeki şefkat, sevgi, yumuşaklık gözlerinize, dilinize yansısın. Devir “pathos” devri. Bu ne demek derseniz, google’a sorun. Kıssadan hisse, hem anne, hem baba olun.

Babalar gününüz kutlu, mutlu, neşeli olsun!

Kimdir bu yeni baba?
Yeni baba doğuma giren, bebeklik dönemlerinde de çocuklarıyla ilgilenen, yalnızca oyun oynamakla yetinmeyen, çocuk bakımına daha aktif olarak katılan ve oğullarıyla olduğu kadar kız çocuklarıyla da ilgilenen bir baba modelidir. Evet, bu babalar daha eğitimliler! Eğitimin babaların, çocukları için amaç koymalarında ve beklenti düzeylerini gerçekçi tutmalarında büyük etkisi olduğu biliniyor. Yeni babalar çocukları ile doğrudan temas kuruyorlar ve çocuğa ulaşılabilir olduklarını hissettiriyorlar en önemlisi de aile içi sorumluluklarının bilincindeler. Doğrudan temas boyutu, bakım verme, oyun ya da serbest zaman etkinliklerinde çocukla birebir girilen ilişkiyi ve paylaşılan etkileşimi ifade etmektedir. Ulaşılabilir olma ise, babanın varlığının çocuk için erişilebilir durumda olmasıdır. Sorumluluk boyutu ile de çocukla ilgili konularda yapılan planları ve çocuk için var olan kaynakların düzenlenmesini açıklamaktadır. Benlik saygısı Baba katılımının yüksek olduğu ailelerde yetişen çocukların, sosyal ve duygusal yönden başarılı oldukları saptanmıştır. Bu babalarla büyüyen çocukların benlik saygıları yüksektir. Benlik saygısı, bireyin kendisini beğenilmeye ve sevilmeye değer görmesidir. Kişi kendini objektif olarak değerlendirebilmeli, kendisini olduğundan değersiz ya da en değerli, en üstün görmeden, olumlu düşüncelerle, kendini olduğu gibi kabullenebilmeli, kendini sevmelidir. Değerlilik, yeterlilik, yapabiliyor olma duyguları benlik saygısının temel öğeleridir. Bu öğelerin kazanılmasında da babalar temeli teşkil etmektedirler. Çocuğa aşırı eleştirel yaklaşan babaların ya da aşırı koruyucu babaların çocuklarında düşük benlik saygısı gelişme olasılığı yüksektir. Benlik saygısı düşük olan çocuklar; başarısızlık kaygısı nedeniyle görev ve sorumluluk almaktan, yeni deneyimlerden kaçınırlar. Bir oyun veya ödev yaparken çabuk sıkılır, oyun veya ödevi kısa sürede bırakırlar. Ufak bir zorlanma ya da hayal kırıklığı, yaptığı işten vazgeçmesine neden olur. Bir oyunu kaybedeceğine veya herhangi bir konuda başarısız olacağına inanıyorsa başkalarını suçlayarak ya da dış etkenleri ileri sürerek mazeretler yaratır, mızıkçılık yapar, bu durumu kamufle etmek için rahatlıkla yalan söyleyebilir. Okulda ve derslerde başarısız olma olasılığı yüksektir, sosyal aktivitelere ilgisi zayıftır. Övgüye de, eleştiriye de olumsuz karşılık verirler. Kendilerini sürekli eleştirirler ve kendilerini beğenmezler. “Öğretmenim ve arkadaşlarım beni sevmiyor”, “Boyum çok kısa”, “Kilom çok fazla”, “Çirkinim” gibi düşüncelere sahiptirler. Yüksek benlik saygısına sahip çocuklar ise; sosyal olarak aktif ve yaratıcılık potansiyelleri yüksek çocuklardır. Fiziksel görünümleri konusunda endişeleri azdır. Ders başarısı, sportif faaliyetler, akran ilişkileri gibi etkinlik alanlarında herkesin farklı olabileceğini kolaylıkla kabul ederler. Bu çocuklar duygularını kontrol edebilir, başarısızlık karşısında yılmaz, başarısızlık karşısında daha iyisini yapmak için motive olur. Duyarlı babalarla yetişen çocukların benlik saygıları gibi baş etme becerileri de diğerlerine göre daha fazla gelişmiştir. Zorlukların üzerinden gelmek için kendi kendilerini motive edebilirler. Yine ahlak gelişiminin de babanın katılım düzeyinden etkilendiği bilinmektedir. Çocuklar özellikle babası ile özdeşim kurarak ona ait değerleri benimser.

Aynı zamanda babaların katılımının yüksek olduğu çocukların okul başarıları yani akademik becerileri yüksek ve problem çözme becerileri yaşıtlarına göre daha ileridedir. Bütün araştırmalar, özellikle çocuğun ileriki yaşlarında ortaya çıkabilecek olan problem davranışlarının önlenmesinde baba-çocuk ilişkisinin kalitesine vurgu yapmaktadırlar. Duyarlı babaların çocuklarıyla ilgilenme düzeyinin artmasıyla çocukta görülen problem davranışlar da azalacaktır. İşte sevgili duyarlı babalar çocuklarınızla doğrudan temas etmeniz için size bir fırsat. Bu kartlardan birisini siz de yapabilirsiniz ya da kağıtları ve çocuğunuzun seçeceği malzemeleri serbestçe kullanarak bu kartlardan daha keyiflilerini hazırlayabilirsiniz.

ETKİNLİK 1:  SENİ BU KADAAAAR ÇOOOK SEVİYORUM KARTI
Malzemeler:
• Hediye kağıtları, renkli dosya kağıtları, evde ne varsa
• Simli kağıtlar
• Bant
•Kalem
Yapılışı:
• Renkli dosya kağıtlarını bant yardımı ile birbirine ekleyin.
• Çocuğunuzdan bu kağıtların üzerine kollarını açarak yatmasını isteyin. Bunu yaparken “anneni ne kadar seviyorsun bana gösterir misin” diye sorabilirsiniz. • Onun elleri arasındaki mesafeyi kağıda çizin ve kesmesine yardımcı olun.
• İsterseniz “SENİ BU KADAR ÇOK SEVİYORUM” yazabilirsiniz
• Bu kağıdı akordeon gibi katlayın.
• Sonra iki elinin de izini bir kağıda çizin, çocuğunuz bunları da kessin
• Kestiğiniz elleri akordeon gibi katladığınız kağıdın iki ucuna yapıştırın.

ETKİNLİK 1: GÜNEŞİM SENSİN KARTI
Malzemeler:
• Hediye kağıtları, renkli dosya kağıtları,
• Simli kağıtlar
• Bant
• Kalem
• Makarnalar
Yapılışı:
• Kağıdı ikiye katlayarak kart haline getirin. • Çocuğunuzdan kartın kapağına bir güneş yapıp onu makarnalarla süslemesini isteyin. • Kartın üzerine istediğinizi yazabilirsiniz.

Yurtdışında yaşadığım yıllarda, tatillerde Amerikalı arkadaşlarımın evlerine gider, onlarda kalırdım. Onların ailelerinin, kültürlerinin içine dalar, sofralarında oturur, adetlerine kendimce uymaya çalışır, gözlem yapardım.

Oda arkadaşlarımdan birinin evinde, bundan 10 küsur sene evvel pek anlam veremediğim, ancak şimdi bana dâhiyane bir fikir gibi gelen bir kural vardı: Mommy Monday, yani “Anne Pazartesisi.” Pazartesi günleri anne evde hiçbir iş yapmıyor, çocuklar ve baba yemekten, bulaşığa ne varsa hallediyordu. O gün annenin oturup dinlendiği, kendine zaman ayırdığı, işlerden uzaklaşıp, ailesinin onun için yaptıklarının tadını çıkardığı özel günüydü. Üstelik, bu, her hafta Pazartesi günleri uygulanan, şaşmaz bir kuraldı. Bugün instagramda bile #mommymonday hastagiyle bu şahane fikrin aslında ne çok evde uygulandığını görebiliyorum.

Düşününce anne psikolojisine ne kadar iyi gelen, kısa da olsa fiziksel ve ruhsal olarak mini bir dinlenme sağlayan, moral yapan bir uygulama değil mi? Anneler olarak, enerjimizi yüksek tutabilmek için böyle bir kaçamak güne ne kadar ihtiyacımız var aslında!

Her haftayı bilemem ama bu anneler gününde, eşinizden ve çocuklarınızdan hediye olarak, kendinize ait bir gün isteyebilirsiniz. O gün bütün işleri bırakın onlar yapsın: yemekler, bulaşıklar, etrafın toparlanması… ne varsa! Hatta senede bir gün olduğundan, biraz daha fazlasını bile istemeyi düşünün derim: Mesela size özel güzel bir pasta bile hazırlayabilirler. Bu –babalar ve çocuklarının mutfakta keyifli zaman geçirmesi ve bağlarını kuvvetlendirmesi için de harika bir fırsat olur. Size özel hazırlanmış bir sofrada, aşağıda tarifini paylaşacağım, hafif, sağlıklı ve lezzetli pastayı ailece mideye indirdikten sonra, bir de sırt masajı ve size özel mini bir ev konseri çok iyi gider diye düşünüyorum…  Biz anneler hepsini hak ediyoruz bence! En özel günümüz kutlu olsun.

Çikolatalı Yoğurtlu Hafif Pasta Tarifi:

Malzemeler:

1 paket petit beurre bisküvi

1 çay kaşığı tarçın

2-3 yemek kaşığı eritilmiş tereyağı ya da sıvıyağ

½ su bardağı fındık ya da ceviz, toz haline getirilmiş

3 yumurtanın beyazı

¼ çay kaşığı tuz

1 ½ su bardağı süzme yoğurt

½ su bardağı krema

3 yemek kaşığı toz kakao

¾ su bardağı esmer şeker

1 büyük boy havuçun püresi (haşlanıp püre haline getirilmiş)

6 yemek kaşığı un

1 paket vanilya

Hazırlanışı:

Fırınınızı 200 derecede ısıtın.

Bisküvi, tarçın, eritilmiş tereyağı (ya da sıvıyağ) ve toz fındığı (ya da ceviz) bir mutfak robotunda kum tanecikleri kadar kalana dek parçalayın. (bisküvileri bir poşete koyup bir fincanın altı ile de toz haline getirebilir ve diğer malzemeler ile karıştırabilirsiniz).

Kum gibi karışımı 20 cm’lik, yuvarlak bir kek/turta kalıbının dibine döşeyin ve eliniz ya da bir kaşık yardımı ile iyice sağlamlaştırın. Biraz donması için buzdolabına koyun.

Bu esnada, yumurta beyazları ve tuzu metal bir kabın içerisinde iyice çırpın. kar gibi kabarsınlar (kabınıza su değmediğine emin olun, aksi taktirde istenen kıvamı yakalayamazsınız.) Kar gibi sert bir kıvam aldıklarında, bir kenara koyun.

Ayrı bir kapta, yoğurt, krema, kakao, esmer şeker, havuç püresi, un ve vanilyayı karıştırın. Bu karışımın içine bir kaşık yardımı ile yavaş ve dikkatlice kabarmış yumurta beyazlarını ekleyin. Çok söndürmemeye dikkat ederek her şeyi birbirine karıştırın.

Buzdolabından çıkardığınız bisküvi altının üstüne, kakaolu karışımınızı dökün, üzerini düzeltin ve önceden ısıttığınız fırına koyun.

40 dakika kadar, ortası oynamayan bir kıvam alana dek pişirin. Üzeri zamanından erken kızarır gibi olursa, üzerini alüminyum folyo ile örtebilirsiniz ama bunun haricinde ocağı çok açmamaya özen gösterin.

Servis etmeden önce iyice soğutun. Mümkünse buzdolabında 2 saat dinlendirdikten sonra servis edin.