Doğumun en doğal şekli: Normal doğum
Dokuz ay boyunca sessiz kalan rahim doğum sinyalleri ile kasılmaya başlar ve doğuma hazırlanır. 3 evreden oluşur:

• Düzenli rahim kasılmalarının başlayıp, bebeğimizin doğmasını sağlayan tam rahim ağzı açıklığının sağlandığı aşama birinci evredir.
• Tam dilatasyon (rahim ağzı açıklığı) sağlanıp, bebeğimizin doğmasına kadar olan aşama ise normal doğumun ikinci evresidir.
• Bebeğimiz doğduktan sonra plasentanın ayrılmasının gerçekleştiği evre ise üçüncü evredir.

Özellikle doğumun ilk evresinin süresi kişiden kişiye değişebilmektedir.

Tam rahim ağzı açıklığı sağlandıktan sonra ki bu yaklaşık 8-10 cm’dir, doktorunuz ile koordine bir şekilde düzenli ve etkili ıkınmalar ile bebeğimizin başı doğar. Sonrasında doktorunuzun yardımı ile omzu, vücudu ve ayakları doğar. Plasenta da etkili ve eksiksiz olarak çıkarıldıktan sonra normal doğum sonlanır.

Ağrısız normal doğum: Epidural doğum
Doğum sancıları düzenli olmaya başladıktan sonra, anne adayının bel kısmından özel bir iğne ile girilerek omuriliğe takılan bir kateterden anestezik madde verilir. Böylelikle anne adayının rahatlaması sağlanır. Etkin bir ağrı kontrolü sağlar. Ancak doğum anında anne adayları ağrı hissetmediği için ıkınma hissi duymayabilirler. Bu durumda doktorları ile koordine olmaları çok önemlidir.

Suyun ağrıyı rahatlattığı normal doğum: Suda doğum

• Normal doğumun bir türüdür.
• Suyun ağrıyı rahatlatma etkisinden yararlanılır.
• Aktif rahim kasılmaları başladığında su, ağrının daha az algılanmasını sağlayan endorfin salgılanmasına yardımcı olur.
• 35-37 derece su bulunan özel olarak sterilize edilmiş havuzda gerçekleşir.
• Rahim kasılmaları ve doğum su içerisinde gerçekleştikten sonra annenin kanama kontrolü ve plasentanın ayrılması doğum masasında gerçekleştirilir.

Kesi yapılarak cerrahi olarak gerçekleşen doğum: Sezaryen doğum

• Normal doğuma elverişli olmayan durumlarda annenin karnında ve rahminde kesi yapılarak cerrahi olarak gerçekleşen doğumdur.
• Anne adayı veya bebek açısından normal doğum gerçekleşmesi riskli ise tercih edilir.
• Günümüzde sıklıkla spinal anestezi adı verilen, böylelikle anne adayının uyanık olmasını sağlayan anestezi yöntemi ile gerçekleştirilir. Bu esnada anne adayı ağrı hissetmez, bebeği ile ilk doğum anına eşlik eder.
• Spinal anestezi ile anne adayı ağrıya duyarsızlaştıktan sonra, karın bölgesinin alt kısmından yatay olarak yapılan yaklaşık 8-9 cm’lik bir kesi ile karın duvarı ve karın katları açılır, rahime yapılan kesi ile bebeğimizin doğumu sağlanır. Ardından plasenta çıkarılır. Karın katları ve cilt kapatılır.
• İyileşme süreci normal doğuma göre daha uzun olmakla beraber, özellikle spinal anestezi ile gerçekleşen sezaryen doğumlarda kısa sürede iyileşme sağlanmakta ve anne kısa sürede toparlayıp, bebeği ile ilgilenebilmektedir.

Sezaryen sonrası normal doğum
Sezaryen ile gerçekleşen doğumun ardından en az 2 yıl geçtikten sonra gerçekleşen yeni gebelik sürecinde normal doğuma engel bir durum yoksa ve rahim kasılmaları kendiliğinden başlıyor ve bu süreçte suni sancı gereksinimi yoksa tercih edilebilen bir doğum yöntemidir. Yakın takip gerektiren bir doğum şeklidir. Kanama veya rüptür açısından dikkatli takip edilmelidir. Risk görüldüğünde sezaryen gerekebilir.

Ama ben anne olmayı çok istiyordum ve tüm riskleri göze aldım. Hamileliğimi öğrendiğimde çok tuhaf hisler içindeydim; aslında endişeliydim. Kendim ile ilgili tüm risklere hazırlıklıydım ama bebeğim ile ilgili kötü senaryolardan korkuyordum. Bu zorlu yolda benim gibi gözü kara olan bir riskli gebelik uzmanına ihtiyacım vardı. Hamilelik öncesi yaptığım araştırmalarda Prof. Dr. Melih Atahan Güven ile bu yolda ilerleyebileceğimi düşündüm çünkü doktorum hem tüm riskleri önceden görebilmeli hem de beni tedirgin etmemeliydi.

İlk muayenede Melih Bey ile durumumu konuşurken, “Evet riskler var ama anne olma isteği en doğal hakkın” diyerek diğer doktorlardan çok farklı baktı ve bu işi başaracağımıza inandı. Her muayenede benim endişelerimi fark edip esprileri ile rahatlatması, dikkatli muayenesi, (internetten okuyup sorduğum hatta bazen saçmaladığım) sorularıma bıkmadan cevap vermesi, evdeyken aklıma gelen ya da bedenimde olan değişimlerde (ayağımın ödem toplayıp kızarması vb. durumlarda) bir sms, mail ya da fotoğraf ile olan sorularıma saatin erken/geç olmasını sorun etmeyerek cevap vermesi, her anımda beni önemseyip güvende hissettirmesi ve sağlığı ticarete dökmeyip gereksiz yere tahlil/tetkik yaptırmaması ile çok doğru karar verip emin ellerde olduğumu(zu) hissettirdi.

Muayenelere giderken keyifle gidiyor ve her muayeneden güler yüzle çıkıyordum. Hamileliğim ilerledikçe tahmin edilen sağlık sorunları ortaya çıkıyor ama Melih Bey’in branşı dışında olsa da nokta atışı ile beni doğru kişiler ile buluşturuyor ve gece/gündüz demeden tüm hastaneyi benim için organize ederek sonrasında da durumumu sormak için sürekli arar ve hiçbir zaman ben profesörüm deyip unvanındaki diğer doktorlar gibi ego yapmıyordu. Tüm zorluklara rağmen 31. haftada 1.560 gram ve 39 cm’lik dünya yakışıklısı oğlumuza kavuştuk.

Doğum sonrası yaşadığım sorunlarda bile bana “Başardık, her şey düzelecek” bakışları ile bakan doktorum iyi ki sizi tanımışım. Mutlu sonu olan bu gerçek hikayede benim ve Melih Bey’in azmi, cesareti ve pozitifliği ile oldu. Teşekkür ederim Melih Atahan Güven.

Sonra müjdeyi en büyük destekçimiz olan anneme verdik, hem de Anneler Günü hediyesi olarak. Hediye paketinin içinde gördüğü ultrasonda ki küçük fasulyeye ilk o zaman vuruldu sanırım ya da ikinci adı Derya olduğu için. (Annemin ismi Derya.)

Bütün derin korkularım ilk düşük tehlikesi ile bitti. O gün anladım ki o minicik şeyi dünyada ki her şeyden çok istiyordum. O gün geldi bana kızım, o gün benim oldu. Tutun bana dedim içimden, seninle muhteşem bir masalımız olacak. Zorlu gebelik sürecinde hastaneler, düşük tehlikeleri derken, kaç kere hastaneye gittik, kaç kere yattık, serum, ilaç, nst bilmiyorum. Her gün kararlılığımız sınandı sanki. Bebeğimle birbirimize iyice bağlandık. Tüm hastane personeli ile nerdeyse akraba olduk. Yata kalka geçti gitti 9 ay.

40+1. hafta da doğurmayacağıma çok emin olduğum bir günde benim hala inanamadığım bir şey oldu. Rutin kontrolüme gidecektim hatta çıkışta kahvaltı organizasyonumuz vardı. Doktorum bebeğin kalp atışlarını takip edelim dediğinde az çok tahmin ettim ama karnımda ki arkadaşımla aramız o kadar iyi ki, yani biz böyle gayet mutluyuz, o hiç doğmayacak, biz böyle hamile ve mutlu ohhh…

Ama beklenen gün o günmüş meğer. Doktorum doğumun başladığını söyledi. Ben yine hüngür hüngür ağlıyorum. Oyun oynarken eve çağrılan çocuklar gibi tutamıyorum kendimi ve durmadan ağlıyorum. Hemşireler, doktorlar, ailem, eşim herkes beni sakinleştirmeye çalışıyor. Sonunda ebe hemşirelerden birinin söyledikleri ile kendime geldim. “Bu kadar stres bebeğine zarar verebilir, durum ciddileşebilir, normal doğumla yola çıktık, acil sezaryen e almak zorunda kalabiliriz. Artık sakinleşmeli ve bebeğine yardım etmelisin!”

İşte hayati nokta “Bebeğine yardım et!” Etmez miyim? Hemen her şeyi başa sardım. Daha sakin, mantıklı, güçlü ve olması gereken her ne ise onu yapacaktım. Doktorum bebeğin saçlarını gördüğünü söylediğinde hissettiklerimin tarifi yok. Normal doğumla 15 dakika da (sancıları saymazsak) bebeğimi kucağıma alabildim. Kızımı yanıma yatırdılar, gözlerini gördüm, bana bakıyorlardı. “Seni tanıyorum” der gibiydiler. Biz kızımla uzun uzun bakışırken doktorum “Nasıl güzel bakılıyorlar” diyip resmimizi çekiyordu.

Odama çıkarılırken kapılar açıldı, tüm ailem büyük bir kalabalıkla bizi bekliyordu. Hatta epeydir bizi takip eden hemşireler bile “uzun kız doğum yapmış” diye sevinçle bizi karşıladı. Kendimi prenses gibi hissettim. Bir kadın için en özel anlardan birini yaşıyordum. Hamileliğim boyunca hep yanımda olan eşimin desteği, en büyük gücümüz annem ve babamın elini hissetmek benim için çok değerliydi.

Annemin bu süreçteki desteği bizim için çok kıymetli. Bunu anne olduğunuzda daha iyi anlıyorsunuz. Her dakika yanımda olması ve elimi hiç bırakmaması, kızıma bakışı ve beni hep güvende hissettirmesi, karşılığını asla ödeyemeyeceğim bir nimet. İyi ki annemsin, iyi ki anneyim…

Aslı Derya ile hayatın aslına doğru yaptığımız yolculuk devam ediyor. Tüm cesur anne babalara bu güzel yolculukta başarılar diliyorum. Hep anlatacak güzel masallarınız olsun…

Eşim ile tanışmamızdan bu yana geçen zaman diliminde hayatımızda hep bir koşturmaca hakim oldu. Tanışmamız, ilişkimiz, evlenmemiz ve bir bebek sahibi olmamız. Can ve Canan Figanmeşe çifti olmak kolay değildi.

Hamileliğimde de normal doğum yapmaya şartlamıştım kendimi. Tüm acıları çekecek, oğlumun doğumunu izleyecek ve seneler boyunca anlatacak anılarım olacaktı. Bana göre normal doğum yapmak kahramanlıktı.

Doğum yapacağım gün ile ilgili birçok planım vardı. Ancak normal doğumda evdeki hesap genelde çarşıya pek uymuyor. Erkek bebek bekliyordum ve etrafımdaki herkes, erkek bebekler geç doğar, ilk bebek zor doğar gibi şeyler söylüyordu. Haliyle ben de 37. hafta da olduğum için rahat davranıyordum.

Doğuma 3 – 4 hafta sürem var diye düşünürken; oğlum aramıza katılmaya çoktan karar vermişti. 16 Nisan sabahı belimde ara ara gidip gelen ince sızılar oldu. Eşime uyanınca; “Acaba doğuracak mıyım, belim ağrıyor” dediğimde bana güldü ve imkansız dedi. O akşam bizde kalan en yakın arkadaşım Demet de doğurman imkansız dedi.

Onlar işe gitmek üzere evden çıktıktan sonra çamaşırımda kan lekesi gördüm! Eşimi ve doktorumuz Sema Sayharman’ı aradım ve hastanenin yolunu tuttuk. Sancılarım ölçülürken bebeğimiz adı gibi fırtına kopararak mı gelecek diye gülüyorduk…

Muayenede açıklık 3 cm çıkınca doktorum 3 cm açıklıkla doğum başlaması yakındır deyip beni tekrar eve gönderirken bu gece görüşürüz dedi. Bense hiç ihtimal vermiyordum bu kadar erken doğum yapacağıma… Eve geldikten sonra ailelerimizin de bize gelmesiyle sanıyorum stresten sancılarım dayanılmaz arttı (Salondaki herkes oturmuş bana bakıyordu). Artık hastaneye gitmek zorundaydık.

Hastanede etrafımda olan bitene inanamıyordum. Açıklık 7 cm olmuştu bile. Bu kadar çabuk mu? Hazır mıydım? Böylesini hayal bile etmemiştim!

Eşim Can hep yanımdaydı ben sancı çektikçe “Dayan” diyordu. Onun yanımda olması sancılarımı azaltıyordu. Doktorumuz gelip “Doğum başladı” dediğinde birbirimize baktık ve oğlumuz geliyor dedik. Doğumhanede sancılarım o kadar sık ve şiddetli geliyordu ki, nefes alamıyordum. Normal doğuma kendimi şartlamıştım ama işin “ıkınma” sürecini hiç düşünmemiştim.

Ikınamıyordum! Nefesim yetmiyordu. Ikınmak ne kadar da zordu!

Doğumhanedeki ebelerden biri başımı mideme doğru itiyor, biri göbeğime bastırıyor, biri bacağımı tutuyordu ve Ikın diye bağırıyorlardı (ben normal doğumla kahraman olacağım derkenherkes adeta beni dövüp, hırpalıyordu). Artık ıkınma vaktiydi. Kalan son gücümle ıkındım ve 17 Nisan’ın ilk saatinde Fırtına Uğur doğmuştu. Eşim ile birbirimize ve oğlumuza baktık. Çok cılız bir ses ile oğlum ağlayarak “Ben geldim” dedi bize… Bu anı anlatacak kelime bulamıyorum. Bir mucizeydi. Kollarıma minicik, dünyalar tatlısı oğlumu vermişlerdi, ben artık anne olmuştum. Sahip olduğum her şeye şükrettim. Bu duyguları yaşamak ne büyük mucizeydi…

Anne olmak bambaşka bir duygu, anlatılmaz yaşanır. Klişe olacak ama anne olunca anlıyor insan.

Adına yakışır bir şekilde, bir gece hızlıca aramıza hoş geldin Minik Fırtına’m. Şimdi beraber büyümeye hazırım seninle.

Gözlerinde cenneti gördüğüm kızım…

Uzun yıllar mutlu bir evliliği olan ve çocuk kavramının gürültü, ağlama sesi ve mızmızlıktan ibaret olduğunu sanan böyle bir “külfeti” taşıyamayacağıma inanan ve bir evlat sahibi olmanın ne demek olduğunu kesinlikle sahip olduktan sonra anlamış bir insanım.

Kızımın doğumu Temmuz sonunda olması gerekirken, planlanan tarihten tam 1.5 ay önce yani 34 haftalık gebe iken gerçekleşti. Şöyle ki;

Güzel bir Haziran gecesinde kızımız için vereceğimiz yeni trend ile “Baby Shower” partisi için hazırlık yapıp eşimle birlikte terasımızı boyarken (evet eşimin tüm ikazlarına rağmen çok iyi hissettiğim için küçük bir fırça ile ben de yardım ettim itiraf ediyorum) damla damla bir akıntı hissettim. Doğumu aklıma bile getirmedim doğrusu; ihtimal dahi vermiyorduk.

Bebeğin ağırlığından idrar olabileceğini düşünüp doktorumu arayıp durumu bildirdiğimde amniyon sıvısı olup olmadığını anlamak için bizi hastaneye çağırdı. Değil doğum çantası hazırlamak bebeğimin birçok eşyası bile henüz hazır değildi. Evden el çantası dahi almadan çıktım. Eşimle birlikte hastaneye gittik müşahede yatışı yapıldığında içimden “Yok canım daha çok var” derken kalbimin atışının hızlandığını hissediyordum.

Yapılan testin sonuçları akıntımın amniyon sıvısı olduğunu doğruladığında bile hala bir şeyler yapılabileceği ve doğumun ertelenebileceğini düşünüyordum. Doktorum doğumu 26 saat içerisinde yapmam gerektiğini, hazırlıklı olmamı, normal doğum yapma şansımın hala olduğunu ve suni sancı verilip bekleyeceğimizi söylediğinde adeta başka evrende geçen bir dizi karakteri gibi olanları sadece izliyordum. Kendime yabancılaşmış ve birden sanki kucağıma bir bebek verilecek bu senin denilip gidecekmişiz gibi bir nevi şoktaydım. Normal doğumu çok ısrarlı bir şekilde istiyordum, bunu başarabilmek için 26 saat bekledim. Çünkü sezaryen doğum hakkında duyduğum bir sürü korku hikayesi vardı. Doktorum suni sancı ile en geç 4-5 saat sonra sezaryen için yalvaracağımı düşünürken, suni sancının yüksek frekansına rağmen dayanıklılığım ve sabrıma inanamadı.

Ne yazık ki vaktinden önce doğum olacağı için karnım hala yüksekti ve benim minnos kızım inat edip inmedi. Dolayısıyla hastanedeki ikinci gecem de Berat Kandilinde, 12 Haziran 2014 Perşembe günü saat 22.45’de miniğim doğdu. Bir takım zorluklar yaşadık ve yaşıyoruz, elbette önemli olan önce sağlık. Dilerim herkes zamanında ve olması gerektiği gibi alır evladını kucağına. Çünkü onun minik ruhunun hissettiği her acı sizi kat kat fazlasıyla etkiliyor. Kızım Aria Dora 6 gün kuvözde kaldı ve maalesef doğar doğmaz kucağımıza alıp sevemedik minik kızımızı.

Kim derdi ki; Aria Dora isminde bir canlı varlık hiç tahmin dahi edemeyeceğim şekilde hayatımın orta yerine kurulacak, her tür zorluğa rağmen bir bakışı bir dokunuşu ile her şeyi unutacağım. Kokusu olmadan yaşayamayacağımı bildiğim, onun için hayattaki her şeyin en güzelini dilediğim, tüm sıkıntıları kırgınlıkları dahi sayesinde atlatabildiğim, beni koşulsuz seven ve bana baktığında gözlerinde cenneti gördüğüm, mutluluk kavramını yeniden anlamlandırdığım küçük bir kalp yakında 1. yaşını kutlayacak. Yaşlandığım anlamına da gelse büyüyüp nasıl bir birey olacağını görmek için sabırsızlanıyorum.

Hayatta Kan bağı değil can bağı diyenlerdenim, o yüzden ne olursa olsun hayatınızda evlat diyeceğiniz birisinin olması dileğiyle…

Meğer bu dünyada ben en çok anne olmayı sevecekmişim. Kalbim iki aşkla dolu olacakmış hep. Onlar üzüldüğünde daha çok üzülecek, onlar güldüğünde daha cok gülecekmişim. Hiç tanımadığım insanlara çocuklarımdan bahsederken bulacakmışım kendimi.

Bunların hepsi 28 Şubat 2010’da oğlumun 16 saat süren sancılı ve bir o kadar heyecanlı bekleyişi sonrası hayatımıza girmesiyle oldu. O kadar güzel bir hamilelik geçirdim ki gece 2 de sinemadan çıkıp sabah 5 te hastanenin yolunu tuttum ve tam 16 saat sonra normal doğumla oğlumu kucağıma aldım.

Burnunu burnumun ucundan ayıramadım, kucağımdan bir an olsun bırakamadım. Sonra oğlum 3 yaşına yaklaştığında bir çocuğumuz daha olmasına karar verdik ve 3,5 yasindayken 07 Eylül 2013’te hayatımıza bir hayat daha, kızımız, katıldı.

Yine çok çok güzel bir hamilelik geçirerek doktor kontrolümde daha gelmez sanırım diye bilgiyi alıp bütün gün dolaşıp üstüne akşam da bir yemek organizasyonu yapıp, sabah yine 6 sularında hastanenin yolunu tuttuk. Tabi ki ikinci doğum olmasının da etkisiyle hastaneye yatışımdan 4 saat sonra kızım da normal doğumla kucağımdaydı. Hep merak ederdim acaba yine aynı duyguları hisseder miyim diye. Evet yine aynı zamanlarda aynı duyguları hissettim. Tabi ki doğuma gitmeden günler önce her şeyi planladığım için doğumdan çıkıp odama geldiğim an oğlumda anneanne ve dedesiyle yanımıza geldi. Herkese sürekli söylediğim şey, oğlumun kardeşini gördüğü ilk anda ki yüz ifadesini çekmeleriydi ve ortaya birbirinden harika anların fotoğrafları çıktı. Normal doğum yapmış olmanın avantajıyla o geceyi hastanede iki bebeğimle geçirdik.

Ertesi gün evimize döndük. Şimdi oğlum 5 yaşında, kızım 21 aylık. Artık her günüm hızlı, kirli, dağınık, telaşlı, komik, eğlenceli ve çok ama çok anlamlı.

Hayatım boyunca minyon ve zayıf bir kadınken, koca göbekli penguen gibi yürüyen bir kadına dönüşmüştüm. Ben penguendim ve içimde bu hale gelmeme en güzel sebep bir tanecik oğlum vardı. Hamileliğimin son aylarına kadar çok yoğun olarak çalıştım. O yoğun tempoda çalışırken bunalırdım ve hemen cama koşardım. Pencerede rüzgar yüzüme vurur, inanılmaz rahatlatırdı beni, o anlarda gülümserdim göğe… İşte o zaman karar verdim benim bir taneciğimin, oğlumun adı Rüzgar olacaktı. Rüzgar’ın adını duymak, onu hissetmek her nerde olursam olayım beni hep gülümsetecek ve hep rahatlatacaktı. Babamızın da hoşuna gitti bu fikir ve oğlumu doğana kadar adıyla sevdim. Her günü anlattım, hep konuştum, daha karnımda onu ne kadar çok sevdiğimi ve dünyaya gelmesi için sabırsızlandığımı anlattım.

VLUU L100, M100 / Samsung L100, M100

Hamileliğim bol portakallı, mandalinalı ve bol acılı geçti. Hayatı boyunca acı yemeyen ben Rüzgar’ın damak tadı sayesinde acıdan burnum aka aka, ağzım burnum kabara kabara ve bayıla bayıla acı yedim. Dünyanın en tatlı doktorlarından biriyle 37 hafta 5 günü birlikte gülerek, hormonlarım sayesinde bazen ağlayarak mutlu mesut tamamladık.

Rüzgar Cuma günü öğleden sonra sezaryenle dünyaya gelecekti. Sabah erkenden hastanedeydik. Doğumum kendi çalıştığım özel hastane olduğu için; en sevdiklerim, eşim ve gelen gidenle bekledik öğlen olmasını. Başka bir şansımda dostumun hemşire olması ve benimle doğuma girmesiydi. Birlikte girdik doğuma Özlemle, her zaman minnettarım inanılmaz şanstı benim için bu durum. Epidural anesteziyle 13.45’te bal kafam Rüzgar’ım dünyaya geldi. Ben hala inanamıyordum, bebeğimi yanıma getirdiler kokumu alsın diye. O ağlıyor benim gözyaşlarım akıyordu. Ve ben hayatımda daha güzel, daha mutlu, kelimelerin yetmediği başka an bilmiyorum…

O Özlem teyzesiyle yukarı babasının ve ailemizin yanına çıktı, bende daha sonra gidebildim. Annem sayesinde sonsuz şanslı olduğumu düşünürdüm hep, iyi ki benim annem olmuş. Şimdi de iyiki Rüzgar beni seçmiş ve anne olmuşum diye kendimi çok şanslı hissediyorum. Neredeyse 5 yaşına geliyor. Her gün artan bir sevgiyle, beni büyüterek, her gün bana öğreterek, şükrederek onu büyütüyorum…

Evliliğimizin üçüncü yılında aramıza minik bir kuzunun gelmesini arzu ettik, fakat çevremden duyduğum “zor hamile kalma” hikayelerinden dolayı, isteyince hemen olamayacağı düşüncesi beni oldukça telaşlandırdı. Şükürler olsun ki bu telaşım iki üç ay sürdü. Doktorumun hamile olduğumu söylediği an ki heyecanımı hayatım boyunca unutamam.

Ve artık “O serüven” başlamıştı. İlk işim hamilelik ve anne olmakla ilgili dergiler, kitaplar okumaktı. Daha önce ailemde ve çevremde bir bebek olmayışı, bırakın sorumluluk alıp bakmayı, kucağıma alma olanağı bile yaşatmamıştı. Deneyimsiz oluşumun bende yarattığı soru işaretlerini ve endişeleri bu kitaplar gideriyordu.

Hamileliğimin her anı çok güzel ve özeldi. Karnımın her ay biraz daha büyüdüğünü görmek, canparemin kıpırdanışlarını hissetmek olağanüstüydü. Onun için besleniyor, ona göre yürüyor, okuyor hatta dinliyordum. Evet ben ilk defa canımdan öte bir şeyi düşünüyordum. O koca göbeğe bile tam alışmıştım ki doğum zamanı gelip çatmıştı. Sezaryen tarihinden bir gün önceki gece misafir sandığım hafif bir karın ağrısı ile uyanıp iç çamaşırımda leke gördüm. Eşimi sakince uyandırdım “galiba doğum başlıyor” diye evde hazırlanmaya koyuldum. Duşa girdim, saçlarımı fönledim. Hamileliğim boyunca dinlediğim doğum hikayelerinde “aman sakın heyecanlanma, belirtiden hemen sonra doğum olmaz” sözlerini herhalde çok ciddiye almışım ki fazla sakin hareket ettiğimden hastaneye vardığımızda neredeyse normal doğum yapabilecek duruma gelmiştim. Hemşirelerin soru faslı “Beni bekletmeyin, uyuşturun, normal doğum yapmayacağım” diye ağlamamla son buldu. Nasıl bir duygu karmaşası içindeysem, sancı geldiğinde ağlıyor, gittiğinde fotoğrafçıya pozlar veriyordum.

Sezaryen doğum yapmaya hamileliğimin başında, hatta öncesinde karar vermiştim. Normal doğum yapma fikri her zaman bana endişe ve korkuyu beraberinde getirmiştir. Tabii ki korkusuzca normal doğum yapan annelere de özenmiyor değildim. Adı üzerinde: Normal.

Epidural mi genel anestezi mi derken oğlumun doğduğu anı görüp onu kucağıma alacak olma düşüncesi beni epidural anesteziye yöneltti. Evet, kesinlikle o anları uyutularak geçirmemeliydim. Oğlum gözlerini açtığında beni ilk göreceği anı, ilk nefes alışını, bakışını nasılda hayal etmiştim dokuz ay boyunca.

Kararım uygulandı, doğumum istediğim şekilde gerçekleşti. Hamilelik haberinden sonra yaşadığım unutamayacağım muhteşem bir andı. O an; şiş gözlerime, tombiş ve ağrılı göbeğime, uykusuz ve bitkin halime rağmen çok güzeldim. Çünkü ben anneydim!

İlk emzirdiğimde gözyaşlarıma gülücüklerim eşlik etti. Doğduğu ilk dakikalar içerisinde göğsümü önceden biliyormuş gibi emmeye başlaması Tanrı’nın bir lütfu olmalıydı. Minik kuzum kucağımdayken O’na binlerce kez teşekkür ettim.

Benim hikayem aslında o an başladı. Oğlum üç yaşına geldi ve üç sene içinde yaşadıklarım benim gökkuşağıma en güzel rengi ekledi. Oğlum beni ben yaptı, büyüttü, olgunlaştırdı. Sabrımı, heyecanımı ve üzüntümü kontrollü yaşamayı öğretti. Böcek görünce çığlığı basan bana, oğlumla beraberken “Aa bak böcek” deyip geçmeyi öğretti. Ağlamak istediğimde gözümde yaşı tutmayı, gülmek istediğimde ciddi durabilmeyi, istemediğim bir şeyi gerekirse yapabileceğimi öğretti.

Her anne kendi hikayesini yazar ve her hikaye çok özeldir. Onun bana yaşattığı sayısız deneyim beni hikayemin kahramanı yaptı. Şimdi sıra oğlumda, benim minik canparem de büyüyüp bir kişinin kahramanı olabilmeli. Çünkü annesi benim; onun yarattığı kahraman!

  Bebek Adı: Emir Dilmener

  Doğum Tarihi:16-04-2012

  Kilosu: 3480 gr

  Boyu: 49 cm